Bir akşam aynı kafedeyiz. Sen ve arkadaşlarınla aynı masada. Birden bir şarkı başlıyor içeride. Ne güzel denk geldi diyorum içinden. Sana bakıyorum. Sen başka yerlerdensin. Şarkı bitmeye yakın garsona bakıyorum. Tekrar çalmasını istiyorum ufacık bir el haraketiyle. Ve başlıyor aynı piyanonun notalarıyla şarkı. Ne güzel bir ses ve ne güzel sözler. Sende hala bi değişiklik yok.! Gözlerinde kayboluyorum. Görmüyorsun.! Ve yine şarkının sonları,ben yine garsona bakıyorum,anlıyor. Ve tekrar çalıyor. Artık kafedeki herkes bir birine bakıyor. Gözler bizim masaya yoğunlaşıyor. Aynı şarkının sonlarında herkes acaba 4.cü kez cesaret edebilecekmi dercesine beni izliyor. Ve bende sana bakıyorum. Sen hala bi muhabbettir tutturmuş gidiyorsun. Yüreğim yanıyor. Canım yanıyor. Hemde ''alev alev'' yanıyor. Masadaki kahve fincanının altına hesabı tutuşturup kalkıyorum. Kafedeki herkes göz ucuyla bana bakıyor. O anki aptallığımdan ötürü ufacık bir tebessüm var dudaklarımın kenarında. Kapıdan çıkıp giderken, o şarkıda unutulmazlarım arasına giriyor...
Hakkımda
Susmayı öğrendiğim zaman insanları tanımaya başladım.Huzurmu?!Huzur,sükunet ve diğer her şey,sadece yalnızlığımda güzel...